Herken je dat? Alles loopt eigenlijk lekker. Je gezin, je werk en je huishouden. Het draait goed. Er is niemand die klaagt. Niemand die zegt dat er iets niet klopt. Alleen jij voelt wel dat er iets niet helemaal lekker gaat. Ergens tussen het boodschappen doen en de was opvouwen bekruipt je iets. Het is geen verdriet of boosheid. Het is meer een gevoel van leegte. Alsof je op de automatische piloot staat en vergeten bent hoe je hem kunt uitzetten.
Je zou het niet eens kunnen uitleggen wanneer iemand het zou vragen. Het is te vaag. Te klein. Te onzichtbaar voor de buitenwereld. Er is niets concreets aan te wijzen. Niemand heeft je iets aangedaan. Er is geen crisis, geen ruzie en geen drama. Toch is het gevoel er. Elke dag weer. Als een zacht zoemen op de achtergrond dat niemand anders hoort. Het antwoord komt ineens tot je. Het begint met één eerlijk moment.
Kwijtraken gaat sluipend
Niemand wordt op een ochtend wakker en denkt: vandaag raak ik mezelf kwijt. Zo werkt het niet. Het begint met een keer ja zeggen terwijl je nee voelt. Met je eigen plan laten varen omdat iemand anders iets nodig heeft. Met dat boek dat al maanden op je nachtkastje ligt, ongeopend, omdat je ‘s avonds te moe bent om nog iets voor jezelf te doen.
Stuk voor stuk zijn het kleine dingen. Logische dingen zelfs. Je zorgt voor je kinderen, je partner, je werk, je huisdieren en je ouders. Dat is wat je doet. Dat is wie je bent. Zo ben je opgegroeid en zo heb je het geleerd. Zorgen voor een ander is goed. Zorgen voor jezelf is luxe. Of erger nog: egoïstisch.
Langzaam verschuift er iets. Je weet precies hoe je partner zijn koffie drinkt. Je voelt feilloos aan wanneer je kind een rotdag heeft. Je onthoudt verjaardagen, afspraken en de voorkeuren van iedereen om je heen. Je hebt een zesde zintuig ontwikkeld voor wat anderen nodig hebben. Altijd alert, altijd beschikbaar en je staat altijd klaar voor een ander.
Wanneer iemand vraagt wat jíj graag doet op een vrije zondagmiddag dan val je stil.
Dat is niet omdat je niks leuk vindt. Niet omdat je saai bent of geen hobby’s hebt. Simpelweg omdat je het antwoord niet meer weet. Het is zo lang geleden dat je die vraag serieus aan jezelf stelde dat je hem niet meer kunt beantwoorden.
Het meest cruciale moment van de video is het begin. Hij moet direct de aandacht van je kijkers trekken. Je moet de interesse van je kijkers opwekken. Het maakt niet uit of dit gebeurt door middel van een boeiend visueel beeld, een krachtige vraag of een gedurfde uitspraak. Een goede hook zal de toon zetten voor de rest van de video.
De vraag die je stil houdt
Er is een vraag die veel vrouwen herkennen. Eentje die opduikt in de auto, onder de douche of om halfvier ‘s nachts wanneer de rest van het huis slaapt:
Wanneer ben ik mezelf eigenlijk kwijtgeraakt?
Die vraag voelt natuurlijk groot. Te groot misschien. Je duwt hem weg, want er is geen tijd voor. Er zijn broodtrommels die gevuld moeten worden. Mails die wachten. Mensen die op je rekenen. Je hebt het te druk om stil te staan. Stilstaan voelt ook gevaarlijk, want als je echt gaat voelen wat er onder die drukte zit, wat dan?
Toch blijft hij terugkomen. In stille momenten of op onverwachte plekken. Bij het zien van een vrouw die lachend door het park rent. Bij het lezen van een zin in een boek die precies raakt waar het zeer doet. Het begint met één eerlijk antwoord.
Je bent jezelf niet kwijtgeraakt in één moment. Je bent jezelf kwijtgeraakt in duizend kleine momenten waarin je koos voor de ander in plaats van voor jezelf. Dat is wat er gebeurt als je jarenlang je eigen behoeftes opzij zet.
Het is ook geen verwijt naar de mensen om je heen. Zij vroegen er niet om. Meestal tenminste niet. Het is simpelweg een patroon dat zo gewoon werd dat je het niet meer herkende als een keuze. Het werd wie je was. De moeder die alles regelt. De vriendin die altijd luistert. De collega die bijspringt. De partner die meebuigt. Prachtige rollen. Allemaal. Stuk voor stuk. Alleen verdween er ergens in al dat geven iemand uit beeld.
Jij.
Herkenning is geen zwakte
+’Misschien lees je dit en denk je: dit gaat over mij. Dat kan schrikken zijn, maar het kan ook opluchten. Door herkenning kun je eerlijk naar jezelf kijken. Dat vraagt moed. Meer moed dan doorgaan op de automatische piloot, want dat is het makkelijkste pad. Gewoon blijven doen wat je altijd deed. Niemand die het doorheeft, niemand die er iets van zegt.
Stoppen en voelen is het moeilijkste wat er is.
Veel vrouwen dragen dit gevoel jarenlang met zich mee, zonder het ooit hardop uit te spreken. Ze denken dat ze de enige zijn. Dat andere vrouwen het wél allemaal op een rijtje hebben. Dat zij de uitzondering zijn met dat vage, naamloze gevoel van leegte. Ze zijn niet de uitzondering. Ze zijn de meerderheid. Het is een gevoel dat door muren, postodes en leeftijden heen snijdt. Van de vrouw die fulltime werkt tot de moeder die thuisblijft. Van de dertiger die net begint aan haar gezinsleven tot de vijftiger die haar kinderen heeft zien uitvliegen. Het gevoel is universeel, ook al voelt het in stilte alsof het alleen van jou is.
Terugvinden begint klein
Het goede nieuws is dat terugvinden precies zo werkt als kwijtraken. Sluipend. In kleine stukjes. Moment voor moment. Het begint met één eerlijk moment.
Misschien is dat een ochtend waarop je tien minuten eerder opstaat. Voor de drukte begint. Voor iemand iets van je nodig heeft. Tien minuten met een kop thee en stilte. Geen telefoon, geen lijstje en geen plan. Gewoon jij en de ochtend.
Misschien zeg je eens nee waar je normaal altijd ja zegt. Gewoon een rustige, eerlijke nee. Omdat je voelt dat je ja op is voor vandaag.
Misschien is het die wandeling die je al weken wilt maken. Misschien is het simpelweg even stilstaan bij de vraag: wat heb ík eigenlijk nodig?
Het klinkt bijna te simpel. Dat snap ik wel. Na jaren op de automatische piloot te hebben geleefd, verwacht je dat terugkomen bij jezelf ook iets groots moet zijn. Een cursus, een coach, een weekend weg of zelfs een heel nieuw leven.
Soms gebeurt het op die manier, maar vaak niet.
Vaak verschuift er iets op een avond waarop je de tv uitzet en gewoon even zit met jezelf. Of op het moment waarop je eerlijk opschrijft in je journal hoe je je voelt. Tijdens een ochtend waarop je in de spiegel kijkt en jezelf eens echt ziet. Niet de moeder, partner, dochter of vriendin. Nee, gewoon jij.
Geen grote ommezwaai. Geen radicale verandering. Gewoon één klein, eerlijk moment waarop jij er weer toe doet. Een moment dat je morgen zou kunnen herhalen. Wellicht overmorgen weer.
Zo bouw je langzaam een weg terug naar jezelf. Stapje voor stapje en dag voor dag. Je hoeft geen haast te hebben, geen oordeel of verwachtingen. Het hoeft niet meteen perfect te voelen.
## Ik wil je graag één ding vragen
Pak nu je telefoon. Open je notities. Of pak een pen, een kladblaadje, je journal of de achterkant van een kassabon. Het maakt niet uit waarop je het gaat schrijven.
Schrijf dit op:
Wanneer heb ik voor het laatst iets gedaan puur voor mezelf, zonder schuldgevoel?
Er zijn geen goede of foute antwoorden. Geef eerlijk antwoord vanuit je hart.
Als je wilt, dan bewaar je het. Leg het in je nachtkastje of laat het op je telefoon staan. Lees het over een week nog eens terug. Kijk of er iets gaat verschuiven. Kijk of de vraag anders voelt als je hem voor de tweede keer leest. Dat is genoeg voor vandaag. Meer dan genoeg zelfs.
Je hoeft het niet allemaal nu uit te zoeken. Je hoeft vanavond geen plan te hebben. Het enige wat je hoeft te doen is dit ene eerlijke moment toelaten.
De rest komt vanzelf.